Na een goede voorbereiding dmv een intakegesprek, de DVD en het fotoboekje waren we allemaal nieuwsgierig wat het hem en ons zou brengen. Vanaf de eerste minuut voelde het goed.

Het ging precies zoals het in het fotoboekje en op de DVD stond. Herkenbaar en dus voorspelbaar. Niet alleen voor Auke maar ook voor ons. De doelen die we in het intakegesprek besproken hadden kwamen aan bod en het was fantastisch om te zien hoe iedereen zich voor 100 procent inzette om er iets moois van te maken.

Elke sessie was opnieuw een feestje voor ons. Niet alleen Auke genoot zichtbaar maar ook wij, de ouders, broer en zus en alle andere mensen die regelmatig met Auke werken of spelen. (oma’s, oppas, vriendin, zwemjuf, logopediste).

Auke communiceerde dmv losse woorden en gebaren. De eerste sessie leerde hij te vragen: “Mag ik…” (bv vis geven). ‘s Avonds als we thuis aan tafel zitten te eten komt er uit het niets de volgende zin uit Auke: “Mag ik mamoes”. (appelmoes) We kijken elkaar aan en broer en zus beginnen te roepen: “Hoorde je dat?”

We zijn allemaal blij en hoewel we natuurlijk niet altijd appelmoes bij het eten hebben werd er deze avond een grote pot op tafel gezet.



Tijdens de tweede sessie leerde hij te vragen: “Wil jij …” (bv helpen) Ik krijg nu nog kippenvel op mijn armen als ik terug denk aan het moment na de tweede sessie waarbij Auke op het bankje staat en zijn armen omhoog steekt met de bedoeling dat ik hem moet helpen zijn wetsuit uit te trekken. Ik wacht af, Gerdien, de therapeute helpt hem een beetje door te zeggen: “Wat wil je vragen?” En ja hoor; dat wat ik al honderden keren hem voorgezegd heb kwam er in woord en gebaar uit. “Wil jij helpen?”

Nu nog springen de tranen in mijn ogen. In de derde sessie kwamen de meervoudige lettergrepen aan bod. -fijn- werd dolfijn,     -rus- werd walrus. Duizend keer had zijn grote zus hem al verteld dat ze niet Lies maar Marlies heet, maar nooit kwam het er goed uit. Maar tijdens de therapie wel en nu nog!

Hoe is dit toch mogelijk? Wat maken die dolfijnen in hem los? Wat zorgt ervoor dat hij het nu wel doet? We hebben er geen verklaring voor. Maar elke minuut dat we in het Dolfinarium waren hebben we genoten van Auke en nog steeds kijken we er met heel veel plezier op terug.



Auke heeft het geweldig gevonden. Het aaien van de dolfijn vond hij eng en maar vies aan de handen. Pas in de laatste sessie lukt het hem. Ook werd hij elke sessie vrijer in het water en kreeg hij meer lef om met de dolfijnen te spelen. Nog steeds praat hij over de dolfijnen en vraagt hij regelmatig of we er naar toe gaan.
Het fotoboek dat we gemaakt hebben wordt nog bijna dagelijks door hem ingekeken en op de DVD staan al heel wat krasjes van het vele kijken.

Naast dat de therapie Auke geleerd heeft beter te communiceren heeft het ons als gezin ook veel opgeleverd. Het was fijn om met een heel team te kijken naar je kind en te werken aan een aantal doelen. Niet alleen in het Dolfinarium maar ook thuis. Het enthousiasme van het Sam-team stimuleerde ons enorm. Ook broer Lars en zus Marlies werden betrokken bij de oefeningen en vonden het een geweldige ervaring. Zij vonden het heel bijzonder dat hun broertje dit mocht meemaken. Nu nog gaan zij in op situaties die we geleerd hebben tijdens de therapie. Wij zijn alle mensen van St Sam en de medewerkers van het Dolfinarium erg dankbaar voor hun enorme inzet en hopen dat zij nog voor vele kinderen en hun gezinnen klaar zullen staan.

Groet van Auke en familie van Leeuwen