Laten we ons eerst even voorstellen, wij zijn Frans en Jacky, ouders van Jeffrey en Taylor.

Jeffrey heeft PDD-NOS, een licht verstandelijke beperking en kenmerken van ADD, Taylor is een echte ADHD-‘er met problematiek op het sociaal emotioneel vlak .
Allebei zijn het superkids,…dat ze een beperking hebben is jammer, maar de mensen kunnen nog een hoop van onze kinderen leren, helaas is het nu juist zo dat onze kinderen zich moeten aanpassen aan de samenleving, en dat gaat nu eenmaal niet altijd van een leien dakje!

In 2007 heeft Jeffrey voor het eerst kennisgemaakt met Stichting Sam en de dolfijntherapie, hij  had toen erg veel moeite om mensen aan te kijken en om tegen iemand te praten.
Samen met Theresa , de observant en de dolfijnentrainers is hij aan het werk gegaan om het doel te bereiken.


En wat we nooit hadden verwacht gebeurde toch,…al bij de tweede sessie zagen we vooruitgang en voor we goed en wel klaar waren met de therapie begon Jeffrey oogcontact te maken! In de loop van de tijd bleven we hierin vooruitgang zien, en nu kijkt hij mensen aan als hij tegen ze praat,….GEWELDIG GEWOON!!!!

In de tijd dat we steeds meer verbetering zagen gingen we ook nadenken of de therapie niet iets zou zijn voor onze dochter, alleen toen konden er alleen maar kinderen met Down en kinderen met een storing binnen het autistisch spectrum meedoen aan de therapie.
Gelukkig kwam er later ook de doelgroep van andere kinderen met contact / en ontwikkelingsstoornissen bij en konden we dus ook haar op de wachtlijst zetten.

Aangezien het bij ons thuis vaak  zeer gezellig is door de interactie tussen broer en zus ( het is overal wel eens wat, maar wij waren soms meer ME dan ouders) hebben we contact opgenomen met Petra en de vraag weggelegd of het mogelijk was dat Jeffrey en Taylor SAMEN de therapie zouden gaan volgen. Aan de doelen voor de beide kids individueel werd ook nog gewerkt, dat is natuurlijk ook heel belangrijk Dat was wel even iets anders dan normaal….., normaal gaan er namelijk geen 2 kinderen uit 1 gezin in dezelfde sessie, maar omdat we ook als doel hadden om de interactie tussen broer en zus te verbeteren werd besloten om een uitzondering te maken en te proberen of het zou gaan werken.Voor ons als ouders was dat soms wel een beetje moeilijk, je wilt toch alles volgen van je kind, maar je kan niet op 2 plaatsen tegelijk zijn, we splitsen ons daarom iedere week op, de ene week mama bij Jeffrey en papa bij Taylor, de andere week was het andersom! Ook voor de therapeuten was het weleens wat minder handig, de tijd voor nabespreking was nl. voor de 2 kids hetzelfde als voor 1, maar gelukkig is het allemaal goed verlopen.

De kids hadden een geweldige tijd, en vaak ging het doel interactie zo op in een spel, dat ze niet eens doorhadden samen te hebben gewerkt! Ook het verblijf de avond vantevoren bij Hotel Monopole was altijd weer een feestje, ook voor ons, het bracht een hoop rust, want we hoefden niet voor dag en dauw te gaan rijden en de mensen bij Monopole zijn echt hartstikke lief!

Natuurlijk kun je niet verwachten dat je een aantal keer naar de therapie gaat, tussendoor zelf niets hoeft te doen en dan denken dat alles vanzelf gaat,…je moet er wel wat voor doen!!
De samenwerking tussen kind, therapeut, dolfijn, trainer en ouder is heel belangrijk en je moet echt werken met de tips die je meekrijgt!

Onze conclusie is dat we heel blij zijn dat we deze keuze hebben gemaakt,we hadden supertherapeuten ( bedankt Esther, Ineke en Theresa!) en ondanks het feit dat het af en toe nog goed knettert thuis zijn we zeker op de juiste weg, van hieruit kan het alleen maar beter gaan! Voor de kids ieder apart heeft het zeer zeker een grote meerwaarde opgeleverd, dus namens ons allemaal :

Stichting Sam,………..BEDANKT!!!!!!!!!!!!!