|
Yoran’s Dolfijntherapie 2009 |
Op 28 augustus 2009 was het dan zover! Yoran kreeg een therapiesessie met dolfijnen via Stichting SAM in het dolfinarium in Harderwijk.
Hallo allemaal,
Wij zijn Vanessa en Dirk. Mama en stief-papa van Yoran.
Yoranis 7 jaar jong. Zit in het autisme spectrum in combinatie met een verstandelijke beperking.
Yoran kan helaas (nog) niet praten en op communicatief vlak geeft dit enorm veel problemen. Hij leeft duidelijk in zijn eigen wereldje en om hem te begrijpen heb je vaak een karrenvracht aan geduld nodig. Helaas gebeurt het wel eens dat we hem absoluut niet begrijpen en dat is een enorme frustrerende factor voor ons en vooral voor hem. Iedereen weet hoe het voelt om niet begrepen te worden…..
Daarnaast is hij vaak heel onrustig en valt hij regelmatig terug in herhalingen (stereotiep gedrag). Ook is hij nog niet zindelijk. Drie belangrijke redenen om eens te onderzoeken of Dolfijntherapie een bepaalde invloed hier op heeft. Na een intake gesprek op 2 juni 2009 kregen we de bevestiging dat Yoran voor deze therapie in aanmerking komt! In dit gesprek hebben we aangegeven wat onze doelen waren. Met name meer rust in zijn lijfje, zindelijkheid en een terugname van zijn driftbuitjes waren onze speerpunten.
Op 28 augustus 2009 was het dan zover! Na een wel verdiende en heerlijke vakantie in Frankrijk konden wij en zeker Yoran ons gaan opmaken voor een therapiesessie met dolfijnen via Stichting SAM in het dolfinarium in Harderwijk.
Voor de 1e sessie hadden we opa en oma uitgenodigd. Het zou een onvergetelijke dag worden! Wat een intensiteit en interactie is er met de dolfijnen zeg. Vanaf minuut 1 dat de therapie begon zag je de rust bij Yoran binnen sluipen. Hoe blij en vrolijk dat hij was bij de dolfijnen en om niet te vergeten hoe emotioneel wij als ouders werden.
Naar mate de therapie vorderde zag je bij Yoran steeds hele kleine veranderingen plaats vinden. Geleidelijk aan werd hij iets rustiger en kon hij steeds beter zijn draai vinden in een groep (hij was altijd het liefst op zijn eigen). Ook begonnen bekenden om ons heen te zeggen dat hij anders uit zijn ogen begon te kijken. Hij keek niet meer dwars door je heen zoals bijna altijd. Je kon in de periode tussen de sessies zien dat hij er echt naar uit keek om naar de dolfijnen te gaan. Hij genoot er echt van! Wat ook heel bijzonder was om te zien, was de band die hij kreeg met zijn therapeute Pleun. Er werd heel wat af geknuffeld tussen die 2 op de vlonder!
De weken die volgde waren als een avontuur voor ons!
En wat voor ons als ouders een hele speciale ervaring was, was de dag dat wij zelf ook een sessie mochten volgen. De ouders mochten ook contact maken met de dolfijnen. In 1 woord, FANTASTISCH! Nu wisten we ongeveer wat Yoran en de andere kinderen mee hebben gemaakt. Wat een bijzondere dieren zijn dat zeg. Altijd een lach op hun gezichtje en alleen al naar hun kijken maakt je vrolijk. Op de vlonder hebben we ze ook mogen aanraken en als blijvende herinnering heeft dolfijn Maaike iedereen een dikke kus op onze wang gegeven!
Het was voor ons een onvergetelijk avontuur. Samen met de andere kinderen (Mart en Angela) en ouders die in onze groep zaten hebben we in die periode een emotionele band opgebouwd. In die periode hebben we samen regelmatig onze traantjes laten lopen en tot de dag van vandaag kijken wij met ons drietjes elke dag tijdens het eten naar de film van Yoran samen met de dolfijnen.
Oh ja, en onze doelstellingen……… Hij kan nu beter alleen spelen. Is een heel stuk zindelijker (gaat zelf plassen op de wc) en mama kan s’avonds heerlijk rustig met hem op de bank liggen!
Iedereen van Stichting Sam, bedankt voor alles!
Een hele dikke knuffel van Yoran. |
