Ik wil jullie zoals misschien zoveel ouders jullie het succesverhaal van onze dochter sturen
Irma heeft 5 dagen na haar geboorte 3 herseninfarcten gehad en zou hierdoor altijd een kasplantje blijven. Maar dat bleek toch niet helemaal te kloppen. Irma begon zich met behulp van een fysiotherapeute te ontwikkelen, ze begon zelfs te praten. Ze ontwikkelde zich motorisch zoals men mag verwachten van een “normaal kind”. Maar uiteindelijk bleek toch dat er in haar gedrag redelijk wat mis was. Uiteindelijk belandde ze op 5-jarige leeftijd op een medisch kinderdagverblijf, waar ze ons uiteindelijk konden vertellen dat Irma ppd-nos had. Maar ook dat ze verder onderzocht moest worden. Irma is toen naar het Sophia kinderziekenhuis gegaan naar de kinderpsychiater. Daar kreeg ze de diagnose lichtverstandelijke handicap met ppd-nos en niet nader omschreven kinderpsychiatrische stoornissen.
Irma had veel last van onverklaarbare woedeaanvallen, maakte veel geluiden, friemelen aan haar kleding of kapot maken, kon haar gevoelens niet benoemen en zo nog veel meer problemen. Op het mkd was men er al achter gekomen dat als Irma zich veilig voelt goed kon leren en presteren. Maar het is moeilijk om een veilige wereld te maken. Irma ging hierna naar het speciale basisonderwijs en hier escaleerde de boel. Irma bedreigde met haar grote postuur de kleinere kinderen in de klas, sloeg ze, schold ze uit. Ze luisterde niet naar vreemde juffen. Alleen haar vaste juf had grip op haar. Uiteindelijk is er besloten om Irma nog halve dagen naar school te laten gaan om zo haar en haar klas rust te gunnen. Irma is opnieuw getest in het Sophia kinderziekenhuis en kreeg het advies voor een ZMLK-school omdat het speciale basisonderwijs te hoog gegrepen was.
Irma is het volgende schooljaar gestart op de ZMLK-school en kreeg een juf waarmee het meteen klikte. Ondertussen hadden wij alles in de gang gezet voor de SAM Dolfijntherapie en in februari 2008 toen ze bijna 11 jaar was mocht ze starten. We kregen Esther Iepema als therapeute. Zij kon meteen na 1 sessie aangeven waar het grootste probleem voor Irma lag. Irma verwarde verdriet met boosheid en gaf dus het verkeerde sein af. Ze reageerde boos terwijl ze verdrietig was. Daarom reageerden wij dus verkeerd op haar. Irma heeft in deze sessies geleerd om aan te geven of ze boos of verdrietig was, maar ook tot hoe ver mensen haar mochten naderen. Er is haar dus geleerd om een veilige omgeving om haar heen te bouwen. Maar ook bleek Irma ineens veel opener voor haar omgeving. Ze nam steeds meer dingen op, vroeg steeds meer.
Na deze 6 sessies hadden wij een heel andere Irma, veel beter hanteerbaar. Ze kon zelf aangeven wat ze wilde en wat ze bedoelde. Maar ook als ze boos of verdrietig was konden we haar bereiken. Zodat we haar konden sturen in haar emoties of haar na laten denken over haar boosheid. Irma bleef groeien na deze sessies. Nu moet ik er wel bij vertellen dat Irma na deze SAM-therapie één keer per maand individuele therapie kreeg bij Esther.
Na ongeveer een jaar kreeg Irma het aanbod om nog 3 herhalingsessies te volgen. Dit hebben we natuurlijk meteen met beide handen aangepakt. Ze hebben toen gewerkt aan wisselende contacten want dit vond Irma nog heel erg moeilijk. Irma had heel veel moeite met vreemde oppassen, leerkrachten. Ze luistert dan gewoon niet, heeft een grote mond, bedreigt mensen enz.Dit is veel verbeterd maar niet helemaal overgegaan, ze heeft natuurlijk ppd-nos. En we moeten natuurlijk realistisch blijven, genezen kunnen ze niet. Maar ze kunnen wel beter in het leven komen te staan.Uiteindelijk heeft ze nog 1 extra sessie gevolgd. Dit hebben we gedaan natuurlijk om iets te leren maar ook gewoon als beloning voor Irma omdat ze altijd zo hard aan zichzelf gewerkt heeft. En dit nog steeds doet.
We hebben alle adviezen van Esther opgevolgd en eigenlijk volgen we ze nog steeds met als resultaat dat Irma volgend schooljaar naar een REC-4 praktijkschool gaat. Ze wil de zorg & welzijn richting gaan volgen. Haar grote wens om van de ZMLK-school af te gaan is dan in vervulling gekomen. School geeft aan dat ze dit nooit verwacht hadden. Zoals Irma zich gedroeg toen ze daar op school kwam, hadden ze hun twijfels of ze daar wel kon blijven (wat haar agressieve gedrag betrof). En nu gaat ze naar een REC-4 praktijkonderwijs. Dit hebben we volgens ons toch grotendeels te danken aan de SAM dolfijntherapie. Hier heeft Irma geleerd zich veilig te voelen en zich open te stellen voor de wereld om haar heen. Met als gevolg dat ze zich kon ontwikkelen.
Wij willen jullie, Stichting SAM, bedanken voor alle inzet die het voor Irma mogelijk gemaakt heeft om uit te groeien tot het prachtige mens dat ze nu al is.
En de vooruitzichten zijn nog steeds goed. Het is alleen jammer dat Esther vertrekt. Dus iedereen bedankt voor al jullie inzet en ik hoop dat jullie nog veel kinderen mogen helpen.
Corné en Lian van Zundert uit Roosendaal
