Delen

Komende zaterdag 18 februari om 17.30  zullen de oprichters van Stichting SAM, Richard en Chela Griffioen samen met hun kinderen en ouders te zien zijn op TV bij het programma Familieportret van RTL4. Een bijzonder portret van een bijzonder mooi gezin. Voor meer informatie kijk op: http://www.hetfamilieportret.nl/ex-dolly-dot-angela-kramers-over-de-keerzijde-van-roem/

Delen

Vrijwilligster Stichting Vriend van SAM, Alette verteld:

Via de contacten van mijn man, heeft sponsor in natura Intratuin Woerden ons vele proefmonsters van de nieuwe kerstversiering 2011 e.d. toegeschoven. Wij (het “kerstmarktteam” bestaande uit Hilly, Monique , Nancy, Petra en ik) hebben op 2 kerstmarkten een kraam bemand, vol met deze     gezellige kerstartikelen.
Na het stickeren (prijzen “op kleur”) moest alles getransporteerd worden van Wijhe naar Reigersbos (Amsterdam-ZO). Gelukkig hebben we een grote bus mogen gebruiken van Autopalace Zwolle (www.autopalacegroep.nl) om alles naar de eerste marktplaats te kunnen verhuizen.

Op vrijdag 9 december hebben we daar al behoorlijk wat (gelukkig ook veel grote) artikelen verkocht, ondanks het feit dat het “een gewone werkdag” (10-17uur) was voor
onze klandizie. Daarna konden we de artikelen vervoeren in onze personenauto’s om ze weer uit te pakken op de 2^e kerstmarkt

Die vond plaats op zondag 11 december in de binnenstad van Haarlem, waar de drukte enorm was. Deze kerstmarkt bleek groots te zijn opgezet en vond plaats in de gehele oude binnenstad van Haarlem. Desondanks bleek ons aanbod toch een vrij uniek assortiment te zijn (met unieke prijzen)
Men was op beide markten zeer enthousiast over de inhoud van onze kraam en wanneer we mededeelden dat de totale opbrengst t.b.v. stichting SAM (bij de meesten overigens onbekend en positief ontvangen) was, nam men al gauw wat extra’s mee, mede dankzij die zeer gunstige prijzen.

Via de contacten van Hilly (woonachtig en werkzaam in Haarlem) kregen we een erg leuke feedback van de kerstmarktbezoekers.
Zowel in Reigersbos als ook in Haarlem bleken we één van de zeer weinigen te zijn, die met èchte kerstartikelen stonden. Dat werd zeer gewaardeerd, wat ook bleek uit het feit dat we aan het einde van de 2^e markt “los” waren.

De totale opbrengst is 1385 euro (de onkosten zoals kraamhuur zijn daar al vanaf, dus dit bedrag is geheel voor SAM).

Ook het “kerstmarktteam” heeft het als een leuke “klus” ervaren, waarbij we elkaar ook eens van een andere kant leerden kennen. Zo blijkt Petra een ware “marktvrouw” in zich te hebben. Ze heeft velen tot een aankoop aangezet! Een mooie ervaring met een mooi resultaat!

Alette Hemminga-Galman, vrijwilligster Stichting Vriend van SAM

Delen

Delen

Wanneer je je aankopen via Buy4Good doet betaal je evenveel als bij iedere andere webwinkel. Doordat Buy4Good  samenwerkt met 100de webwinkels en hierdoor vele bezoekers trekt richting de diverse webwinkels, krijgt Buy4Good bij deze webwinkels korting. Dus terwijl jij je aankopen of boeking via Buy4Good doet en evenveel betaalt, houdt Buy4Good geld over en dat geld geven zij weer voor 100% aan goede doelen, waaronder Stichting SAM!

Dus geef door geef door: Vanaf nu online aankopen of boeken via Buy4Good en steun Stichting SAM. Voor meer informatie zie www.BUY4GOOD.org.

Delen

Finns Sam avontuur

Gesprek in huize Vugts:
- “Schat, ik heb Finn opgegeven bij Stichting Sam.”
- “Sam? Is dat met die dolfijnen? Van die Dolly Dot?”
- “Ja, die.”
- “Denk je dat ie dat leuk gaat vinden? Ik bedoel, dat vindt ie vast heel moeilijk.”
- “Vast, maar als ik al die verhalen lees gaat ie het vooral heel leuk vinden.”
- “OK, ben benieuwd.”
- “Ik ook!”

Zo ongeveer begon ons SAM avontuur in de herfst van 2009. We hadden geen idee wat we konden verwachten (behalve dat we lang zouden moeten wachten) maar als we ook maar half dachten dat Finn ergens iets aan zou kunnen hebben was het de moeite waard om het te proberen. En in de zomer van 2011 was het eindelijk zover. In de tussentijd was er in ons gezin heel veel veranderd: oma Vugts was heel ziek geweest en daarna overleden en we hadden er een tweeling bij gekregen. Finn was bij een nieuwe juf in de klas gekomen met nieuwe kinderen die hij niet allemaal kende en al deze gebeurtenissen betekenden voor Finn zo’n verlies van vaste gegevens dat zijn gedrag van een lief, redelijk meegaand (mits we rekening hielden met zijn ‘wensen’) ventje naar een dwars, klierend en soms zelfs onmogelijk joch. Wat zijn gedrag betrof zaten we thuis en op school met onze handen in het haar.

Vlak voor de zomer werden we uitgenodigd voor een intake gesprek en reed ik met mijn moeder en Finn naar Harderwijk. Volkomen blanco want ik had geen flauw idee wat voor een gesprek het zou worden. De meeste gesprekken die ik in die tijd over Finn voerde werden al snel een klaagzang over hoe ik het niet trok met hem en hoewel ik altijd wel een luisterend oor trof (ook bij de hulpverlening) had ik zelden het gevoel iets te hebben aan zo’n gesprek. Dus ik was waarschijnlijk ook voor dit gesprek wat argwanend. Volkomen onterecht, zo bleek. We kwamen terecht in het warme bad dat Stichting SAM heet. Finn mocht met enkele therapeuten mee terwijl mama en ik met Marlou in de andere kamer gingen praten. Op de een of andere manier ging het gesprek gewoon vanzelf.  Zo fijn om niks te hoeven uitleggen, dat termen meteen bekend zijn, dat Finns gedrag gelezen werd zoals het was zonder dat ik daar allerlei voorbeelden over hoefde te geven (hoewel ik dat vast wel gedaan zal hebben, ik ken mezelf) maar het fijnste was dat zowel de therapeuten als Marlou meteen zagen wat een leuke knul Finn eigenlijk is. Dat een vreemde in staat is door het lastige gedrag heen te kijken en jouw kind te zien zoals jij weet dat ie kan zijn, is zo ongelooflijk fijn! Wij waren thuis.

Eind september mocht Finn dan eindelijk naar Harderwijk voor de eerste sessie. Zijn SAM therapeut was Tischa Neve en Mare ter Horst was de SAM observant. Wat een geweldig duo. Finn was meteen weg van allebei. Omdat we thuis goed gekeken hadden naar de voorbereidende dvd wist Finn heel goed wat er stond te gebeuren en hij deed precies wat van hem verwacht werd. Zonder morren het duikpak en –schoenen aan, handen wassen in dolfijnenzeep en met Tischa en Mara mee naar de glaswand. We konden zien dat hij het super vond. Daarna naar de vlonder. En dat vond hij toch wel heel erg spannend. In dat strakke warme pak op zo’n wiebelend eilandje met mensen die je nog niet zo goed kent. Aan zijn strakke glimlach konden we zien hoe moeilijk hij het vond en toch deed ie het! Het toeval wilde dat hij Bernadette als dolfijntrainer kreeg, net als op de dvd en dat was voor hem waarschijnlijk wel heel fijn. Dat ie goed had opgelet bij het kijken naar de dvd bleek toen hij Bernadette moest vragen of hij een visje mocht geven aan dolfijn K’olutha: in exact dezelfde intonatie als op de dvd vroeg hij: “Bernadette, mag ik een visje?” Overigens vond ie het visjes geven het aller-leukst van allemaal. Heel lastig dat je dat eerst steeds moet vragen voor dat het mag; het liefst had ie in zijn eentje alle dolfijnen gevoerd! Hoewel wij niet konden verstaan wat er allemaal werd gezegd konden we wel goed zien wat een inspanning het Finn allemaal kostte. En toch, hij deed alles mee: hij liet dolfijn K’olutha op zijn rug zwemmen, met zijn staart flapperen, springen en spetteren. En hij gaf hem visjes. Hij heeft K’olutha geaaid en zelfs een kusje op zijn staart gegeven! Een keer raden wie Finns lievelingsdolfijn werd. Na de vlonder mocht hij mee in het water om met de dolfijnen te spelen. Vol goede moed zagen we hem het water instappen en hij heeft ook nog ballen gegooid en hoepels maar we zagen dat hij het heel moeilijk vond. Toen hij ook nog ergens op ging zitten waar je niet op kon zitten en hij tot zijn schouders in het water zakte was het genoeg voor hem: al dat (koude) water in zijn pak en in zijn schoenen, dat hoorde er niet bij! Dat was hem echt teveel. Tischa probeerde hem nog mee terug het water in te krijgen maar hij was er klaar mee. En toch, omdat Tischa het vroeg, nog 1 bal naar de dolfijnen gegooid. Zo knap van hem. Wat hebben wij genoten van Finn. En wat waren we trots op hem!

Na deze eerste keer mochten we nog 5 keer terug. En iedere keer zagen we Finn zijn grenzen verleggen (hoewel, hij is de 2^e sessie nog 1 keer het water in geweest maar daarna kregen we hem er met geen stok meer in). En omdat het thuis een heftige tijd was (mijn vader overleed halverwege deze periode) had Finn het soms heel moeilijk. Tischa was geweldig. Bij haar mocht Finn zijn wie hij is of hoe hij op dat moment was. En als dat dwars was, was ie maar lekker dwars. Was ie verdrietig mocht ie verdrietig zijn. Was ie boos, dan maar even goed boos. En juist daardoor kreeg ze het voor elkaar dat ie toch met haar meeging; hij deed alles voor haar. Voor het eerst in een heel lange tijd was ik in staat om Finn weer te zien. Ik bedoel mijn mannetje, mijn ‘Grote Lief’. Tischa liet me zien dat zijn gedrag hem niet definieert maar dat hij daaronder zit en dat ik er doorheen moet kijken, moet luisteren naar wat ie zegt tussen alle zinnen door. Soms zat ik naar hem te kijken hoe hij met Tischa en Mare bij de glaswand spelletjes deed en zag ik hoe hij ze voor de gek hield, grapjes maakte of ik hoorde hem zeggen dat ie het moeilijk vond. Dan sprongen de tranen me in de ogen want daar zat ie, mijn Finn! Ik was hem zo lang kwijt geweest… Zijn moeilijke gedrag was soms zo ondoordringbaar dat ik alleen maar mee kon in de emoties die zijn gedrag in me losmaakten. Maar Tischa gaf ons weer handvatten die ons hielpen Finn ook thuis weer te zien.

Het was even afkicken toen de zesde sessie was geweest. Gelukkig mochten we nog een keer terug in november. Het dolfinarium was toen al gesloten voor daggasten en het was die dag erg mistig. De sfeer in het park was daarom heel bijzonder, maar het meest bijzondere was nog wel dat ik, omdat Mare helaas ziek was, in haar plaats samen met Tischa, bij hoge uitzondering, de sessie mocht doen. En dat was echt een fantastische ervaring! Finn kreeg zijn lievelingsdolfijn K’olutha voor de training en Bianca was onze trainster. En Finn had er zin in, hij deed ontzettend goed mee en keek Bianca goed aan als hij een visje wilde geven. Toen hij K’olutha had laten ‘toeteren’ vroeg Tischa wie er nog meer mochten. “Mama”, was zijn antwoord. Mooier konden we ons Sam avontuur niet afsluiten!

Van de doelen die we bij de intake hadden vastgesteld hebben we lang niet alles bereikt. Maar dat is niet erg, wat we wel hebben bereikt hadden we van te voren niet kunnen bedenken. Dát bereiken kon alleen maar omdat we de andere doelen hebben losgelaten. En thuis merken we dat Finn een stuk rustiger is, juist omdat we hém horen in plaats van zijn gezeur/gezeik/geklier/gevloek. Niet dat alle problemen de wereld uit zijn, helemaal niet, maar meestal zijn we veel beter in staat ze te relativeren en/of te plaatsen.

We zijn Stichting SAM, in het bijzonder SAMMERS  Marlou, Yvonne, Tischa en Mare en de medewerkers van het Dolfinarium, met name Bianca, en natuurlijk dolfijn K’olutha enorm dankbaar voor … tja, alles. Van begeleiding tot luisterende oren tot oog voor Finn en ons, alles klopte.

Theo en Babiche Vugts

Delen

Stichting SAM heeft per heden een eigen fiets: de Stichting SAM fiets.
Voor informatie, kosten en bestelling kan ieder zich richten tot Marcel Clerx, bestuurslid Sponsoring, Stichting Vriend van Sam.
Marcel is te  bereiken via het mailadres: marcel.clerx@stichtingsam.nl

Delen

Delen

Een impressie van de Auti-Doe-Dag door diverse SAMMERS en SAM betrokkenen:

Ouders van SAM-kind Rutger:
Op het moment dat we zaterdagochtend 5 november bij de parkeerplaats van het Dolfinarium aankwamen, stonden er al heel veel auto’s. Rutger was totaal niet zenuwachtig voor deze dag. Hij had er juist zin in! Het leek wel alsof hij het bij het zien van al deze auto’s er nog meer zin in kreeg.

Wij als ouders hadden toch wel een beetje last van zenuwen: ‘het zal toch allemaal wel goed gaan?’ Hij had pas vier sessies in het Dolfinarium achter de rug en moest nu aan een groot publiek laten zien wat hij allemaal al had geleerd.

Zoals altijd werden we door de medewerkers van SAM heel hartelijk ontvangen. Bob, de jongen die tegelijk met Rutger de demonstratie mocht doen, zat al klaar.

Om 11:00 uur was het zover en gingen Bob en Rutger ieder met hun eigen therapeut, observant en dolfijntrainer naar hun eigen vlonder.

Rutger mocht al heel zelfstandig met de dolfijnen werken. Van tevoren had hij een lijstje gemaakt van de dingen die hij met de dolfijnen wilde doen. Martijn, de dolfijntrainer, vond het een goed lijstje en Rutger mocht aan de slag. Hij had er duidelijk plezier in. Af en toe keek hij ook naar het publiek en genoot volop van alle mensen die aan het kijken waren. Het was duidelijk te zien dat zijn zelfvertrouwen de laatste weken een enorme “boost” heeft gekregen. Het commando ‘hand schudden’, had hij pas één keer geoefend. Hij wilde het graag demonstreren en het ging heel erg goed!! Natascha, de therapeut, heeft Rutger geleerd om eerst even rust te nemen en zich te concentreren voordat hij het commando geeft. Aan de reactie van de dolfijn zie je of dit is gelukt: de dolfijn doet wat jij hem hebt “gecommandeerd” of hij doet het niet of verkeerd. Duidelijke communicatie en oogcontact zijn hiervoor erg belangrijk!

Rutger deed het erg goed en maakte goed contact met de dolfijn.

Na de speelsessie met Natascha in het water was de demonstratie afgelopen.

Tot onze grote verbazing vroeg Rutger aan Tischa of hij nog iets mocht zeggen. Tischa gaf hem de microfoon en Rutger richtte het woord tot zijn broertje. Hij wilde hem graag via deze speciale manier bedanken voor alle hulp en steun die hij aan Rutger geeft als het met Rutger minder goed gaat.

Dit was voor ons allemaal een verschrikkelijk ontroerend moment. We zullen dit nooit vergeten. Het heeft ons als gezin dichterbij elkaar gebracht. De dolfijntherapie heeft ons meer gebracht dan wij verwacht hadden. De dolfijnen, de fantastische mensen van Stichting SAM en het Dolfinarium laten Rutger ervaren dat hij ertoe doet. Wij zijn hen daar erg dankbaar voor!! 

SAM-therapeut Tischa:

Vandaag verzorg ik het mondeling verslag per microfoon tijdens de demonstratiesessies van Stichting SAM. Vanuit het water komt een vraag terwijl ik door de microfoon de demonstratiesessie van ondertitels voorzie. Of de, bij de start van de therapie zo gesloten en onzekere Rutger, nog even wat mag zeggen. Ik geef hem de microfoon. Hij wijst naar de overkant en zegt: ‘kijk dat is mijn broer! Hij helpt mij altijd heel goed. Als ik boos word, blijft hij heel rustig en doet niet boos terug. Ik ben nu al veel minder vaak boos. Bedankt broer!’

Mensen vragen ons soms wat de therapie met kinderen kan doen. Bijvoorbeeld dit dus. Voor al het publiek, zo lief en stoer en helemaal zelf bedacht. Tranen in de ogen van al onze vrijwilligers. Dit is zo mooi en zoals vaak, zo onverwacht. Dat is waarom Stichting SAM er is en waarom therapie met dolfijnen zo bijzonder en zo fantastisch is! 

SAM-observant Paulien:
Het was super bijzonder om te zien hoe Bob (18 jaar) samen met SAM-therapeut Marianne in het water aan het werk waren, evenals Rutger samen met SAM-therapeut Natascha. Het leek wel of het thema ‘overgave’ centraal stond. Bob en Marianne die zich volledig overgaven aan de rust. Liggend in het water, ogen dicht en genieten! Rutger die steeds meer initiatief neemt om met Natascha te stoeien, vertrouwen voelt en zich voldoende veilig voelt om zichzelf over te geven! Prachtig om te zien dat dit ene begrip ‘overgave’ zich kan uiten in twee uitersten: volledige rust en actief/druk zijn en dat het in dat kleine stukje water naast elkaar kan bestaan, zonder dat een ieder hier hinder aan ondervindt! Ik zeg: WAUW!

SAM-coördinator Marlou:
De  Auti-Doe Dag in het Dolfinarium in Harderwijk is een initiatief van de NVA (Nederlandse Vereniging van Autisme) in samenwerking met het Dolfinarium. Vorig jaar werd deze dag voor het eerst gehouden en wegens groot succes is dit jaar de 2^e Auti-Doe Dag georganiseerd. Stichting SAM is door  de initiatiefnemers wederom in de gelegenheid gesteld om een demonstratiesessie te houden.

Daarnaast kon er een informatiestand worden ingericht vanwaar uit er individuele uitleg aan geïnteresseerden over het bijzondere therapeutische programma  met behulp van dolfijnen  kon worden gegeven. Veel ouders en kinderen die bekend zijn met autisme hebben zaterdag jl kennis kunnen maken met het speciale werk van Stichting SAM. Het was fijn om  aan ouders meer duidelijkheid te kunnen geven over het scala aan mogelijkheden voor kinderen jong volwassenen met verschillende vormen van autisme. De praktijk leert dat het SAM-programma juist aan deze groep fantastisch kan toevoegen.

Dat Stichting SAM heel individueel maatwerk verricht, werd op unieke wijze geïllustreerd door de speciaal aangestelde SAmbassadeurs voor deze Auti-Doe Dag: Rutger en Bob. Zij  vertaalden ieder, op hun hele eigen wijze, de speciale kracht van het programma.

De een met zijn bijzondere glimlach en ontwapende, ontspannen uitstraling, de ander met een echte dolfijnenshow en zeer treffende woorden.

Om aan te geven hoe snel het kan gaan:

Vorig jaar hebben Rutger en zijn ouders op de 1^e Auti-Doe Dag kennisgemaakt met het werk van Stichting SAM. Afgelopen zaterdag verzorgde Rutger samen met zijn begeleiders Natascha (therapeut), Paulien (observant) en “zijn” hele speciale “eigen”  dolfijnentrainer Martijn, een onderdeel van de demonstratiesessie. En hoe!!!! Eén van de doelen om aan te werken voor Rutger was het vergroten van zijn zelfvertrouwen.

Halverwege de presentatie nam hij spontaan de microfoon van onze, toch zeer ervaren speaker, Tischa Neve, over.
Resultaat: Tischa (en de rest van het SAM-team) was even sprakeloos en….zelfs  tot tranen toe geroerd.  Kortom: Op naar de  3^e Auti-Doe Dag in Harderwijk!
Met zeer bijzondere dank aan alle Dolfinarium, Nederlandse Vereniging voor Autisme en SAM-mensen die dit voor en achter de schermen mogelijk hebben gemaakt.

SAM-observant Femke:
Een deel van de dag stond ik achter de SAM-stand bij restaurant de Dageraad. Er kwam een mevrouw richting onze stand en ik vroeg haar of ik haar wat mag vertellen over Stichting SAM en de therapie. Ze antwoordde dat ze Stichting SAM kent, een hele tijd geleden heeft ingeschreven, maar nooit is geweest met haar zoon. Ik vroeg haar of ze alsnog wil komen. ‘Nee dat hoeft niet meer’, zei ze, ‘het is al goed gekomen, nou ja, ik bedoel, hij is al groot’. Ik vroeg hoe oud hij nu is; ‘hij is 14 jaar’. Ik vertelde haar dat haar zoon met 14 jaar nog steeds van harte welkom is en dat er mogelijk nog meer ontwikkelingen gerealiseerd kunnen worden. Ze keek me een klein beetje verrast aan en zegt: ‘oh, nou, ik ga er nog eens naar kijken.’ Haar zoon kwam aangelopen en ik bood hem een sleutelhanger aan en zei ‘alsjeblieft’. Hij maakt vluchtig oogcontact en zei ‘dankuwel’.

Later op de dag ging ik met een aantal collega’s van SAM naar de laatste dolfijnenshow van deze bijzondere dag in het dolfijndomein. Om ons stonden tientallen ouders met kinderen, gezellig druk. Het begon, maar niet zoals het altijd ‘gewoon’ begint. Er werd uitgebeid aandacht gegeven aan wie welke rol speelt in het verhaal en wat er gaat gebeuren. Ook oefende iedereen in de zaal met hoe donker het kan worden. En dan begint het. Ik voelde het enthousiasme en de spanning in de zaal en werd overspoelt door een warm gevoel. De kinderen maakten geluiden en genieten volop. De show is werd beëindigd met een groot applaus. Wat is het toch mooi dat dit kan in het Dolfinarium. Dat zij een show kunnen maken die ook voor kinderen met autisme toegankelijk is. Ik werd en word er blij van!

Dolfijntrainer Bianca:
Wat een superdag! Ik heb zo genoten van het onvoorstelbare wat er steeds weer gebeurt tijdens de sessies.

Ik mocht met SAM-therapeut Marianne en SAM-observant Mare de sessie voor Bob verzorgen. Ik had het er helemaal zin in! Bob heeft heel hard gewerkt op het vlonder samen met Marianne. Onvoorstelbaar wat die jongen allemaal kan! Met veel humor en korte duidelijke instructies, is Bob heel goed te sturen. En dan die poppenoogjes van hem, geweldig! In het water kon Bob heerlijk ontspannen door lang uit, achterover in het water te gaan liggen.
Aan het einde van de sessie in het water hebben we nog gesprongen met de dolfijnen. De grote glimlach die toen op zijn gezicht kwam, dat gevoel is met geen pen te beschrijven. Wat heb ik wederom weer genoten van de Auti-Doe Dag, net als vorig jaar.
Wij (SAM-mensen, dolfijntrainers van het Dolfinarium en de dolfijnen) kunnen niet toveren, maar de combinatie van de verschillende factoren maakt het wel mogelijk om steeds weer tot een fantastisch resultaat te komen! Dank je wel Stichting SAM dat ik dit samen met jullie mag doen!

SAM-observant Mare:
’s Ochtends gaat al vroeg de wekker en hoewel het normaal wel eens moeite kost om op te staan, is dat vandaag niet het geval. Het is tijd voor de AUTI-DOE DAG. Een dag waar we met z’n allen al geruime tijd naar uit kijken en voorbereidingen voor treffen. Ik mag vandaag mee de vlonder op om te observeren tijdens de sessie van Bob. Bob is al eerder bij ons geweest, ik kijk er naar uit om hem en zijn familie weer te zien. Rutger, die met therapeut Natascha de vlonder op gaat, ken ik ook. Het is dan ook een fijn weerzien als iedereen er is.

Het is fantastisch om de sessie van Marianne en Bob te observeren. Bob blijkt nog veel onthouden te hebben en maakt mooie gebaren voor de dolfijn. Ook vraagt hij met gebaren een aantal keer aan Bianca, de dolfijntrainer of hij de vis aan de dolfijn mag geven. Samen met Bianca en Marianne maakt hij een mooie show. Zijn ouders en broer kijken vol trots vanaf de kant. Na het vlondergedeelte wordt de sessie afgesloten in het water. Bob en Marianne drijven in het water en kunnen zo oogcontact maken met de dolfijnen. Er is best wat vertrouwen (en lef, want het water is niet echt warm….) voor nodig om zo rustig te gaan liggen, maar Bob doet het zonder moeite, lijkt het.

Na de sessie is het tijd om te douchen en wordt er nagepraat over de sessie en hoe het thuis met Bob gaat. De ongedwongen sfeer waarin dit gebeurt, is kenmerkend voor het werk van Stichting SAM en zorgt ervoor dat ik met een voldaan gevoel naar huis kan gaan.

SAM-vriend, Hilly (Vriend van SAM, sponsorcommissie):
Ik heb praktisch de hele dag bij de SAM-informatiestand gestaan. Na een rustige ochtend, kwam de belangstelling zo rond het middaguur op gang, en hoe! De ouders die bij onze stand kwamen, waren open in hun verhalen. Zij wilden ook alles weten van de therapie, maar ook van het financiële stuk.  Achter de stand kwam zo een hele mooie samenwerking tot stand tussen de “financiële” mensen van Vriend van SAM” en de therapeuten. De ouders kregen op deze wijze op praktisch al hun vragen antwoorden.

Je zag ook dat sommige ouders even gehoord wilden worden. Dat er even naar hen geluisterd werd en hier nam iedereen ook de tijd voor. Afgezien van het feit dat ik zelf ook wel weer wat heb bijgeleerd door te luisteren naar de verhalen van de aanwezige therapeuten, heeft deze dag mij ook heel veel voldoening gegeven. 

Delen

Op 8 november hebben Ine de Reus, bestuurslid communicatie & PR van Stichting Sam en Hein van Boxel, oprichter van Stichting Jaimy, de cheque gezamenlijk in ontvangst genomen. Jan van Alfen is deze ochtend gezamenlijk met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen op bezoek geweest bij Stichting Sam in het dolfinarium. Zij hebben deze ochtend met elkaar sessies van de Sam dolfijntherapie bij kunnen wonen. Een ochtend vol warm en fijn samenzijn. Stichting Sam en Jaimy zijn Jan van Alfen en zijn familie dankbaar voor alle inzet en betrokkenheid. Zij dragen Jan en zijn familie een warm hart toe!

Een impressie van de fietstocht van Jan van Alfen, 27 dagen (van 26 juli t/m 21 augustus), een totale afstand van 2923 km, van Nederland naar Santiago de Compostella!

Delen