Na een succesvol intake gesprek in september mocht ik, Tim, in oktober starten met de dolfijntherapie
Ik ben doof en autistisch en hierdoor kan ik nog niet communiceren. Dit was de reden dat ik, en papa en mama, dolfijntherapie wilde doen.De eerste ochtend vond ik het best spannend. Mama moest mij in een strak pak hijsen en ik kreeg ook nog hele strakke schoenen aan. Toen ging mama weg en ging ik met Tanjaen Birgit mee. Best raar, want ik wist niet zo goed wat we gingen doen. Eerst gingen we bij de dolfijnen kijken en moest ik oefeningen doen, eigenlijk helemaal niet erg. Daarna gingen we naar buiten. Ik moest op een vlonder zitten met ook nog de dolfijntrainster erbij. Als de dolfijn een opdracht had gedaan, mocht ik hem een visje geven, maar ik moest wel eerst om het visje vragen. En ik mocht de dolfijn aaien, maar dat durfde ik nog niet. En daarna mochten we zwemmen, ja dat dacht ik, maar dat was niet de bedoeling. Ik mocht met Tanja het water in en we gingen ballen gooien naar de dolfijnen, best leuk, maar ook wel vermoeiend.
De tweede keer wist ik al wat mij te wachten stond, eerst het pak, handen wassen, met Tanja mee, en ….. Tanja had het deze keer anders bedacht. Omdat het wat lastig was om mijn aandacht te houden in het water, ik hoor dan namelijk niets omdat ik mijn implantaat (CI) dan niet draag, moest ook Birgit mee in het pak. Na de glazenwand gingen we weer naar de vlonder. Daar heb ik op schoot gezeten bij Birgit en dat ging een stuk beter. Ik durfde zelfs de dolfijn te aaien, oh wat was ik trots. Ook in het water was het heel gezellig, lekker op schoot bij Birgit, ja ook zij moest het koude water in.
’s Middags moesten papa en mama er aan geloven, konden zij ook eens meemaken wat mij werd “aangedaan”. Ze vonden het, net als ik, helemaal geweldig, het was alleen jammer dat het slecht weer was, hierdoor heb ik niet de hele tijd gekeken.
De volgende keren zijn we gestart met de communicatie via picto’s. Dit was best leuk. Ik kon zelf kiezen wat ik wilde doen: tekenen, bellenblazen of puzzelen. Ja, dan is de keus niet moeilijk, ik maakte een mooie tekening. En nu durfde ik ook de dolfijn een kus te geven en kon ik ook heel goed om het visje vragen wat ik aan de dolfijn mocht geven.
Nu we klaar zijn heb ik een sleutelring met picto’s die ik de hele dag bij mij draag. Als ik iets wil drinken, ga ik naar papa of mama en wijs ik op de picto drinken of op iets anders wat ik wil doen. En ik krijg steeds nieuwe picto’s. Dit is mijn eerste stap in het communiceren.
En papa en mama zeggen: Wat een beetje aandacht, geduld en een dolfijn al niet voor een kind kunnen doen. Het is geweldig.
We willen iedereen bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt, het was een geweldige ervaring en het heeft ook nog resultaat opgeleverd.
Tim Parlevliet, samen met moeder Simone en vader Ron
